Inhaltsverzeichnis
Widmung
Vorwort
Olli unn de Maibaam
Aldefeier
Ouslänner
Pour Homme
Kasbasch ihr Bohnestecke
Uus Parre
Schmieds Wolfgang unn de Strohballe
Ä Bauaschmääre in da
Großstadt
Fejn ousgehn
Beja fa die Burekirb
Bar Zwo
Sport iss Mord
Raserei
Leidblankeschreck
Hingelmord
Aawetsinsatz
Hoarstudio
Wie schreibt ma Wiggad?
Uus Olli
Stripties
Mardaplaach
Wie in alde Zejde
De Hangel
Schlußwort
Widmung
Datt loh Buch iss gewidmet
all de treue Frejschobbe Gänger,ob jung orra alt,
die jere Sunndach in da Wiertschaft
die groß unn klän Politik mache.
nach oben
Vorwort
Die Idee zum Dischde fa die Wiggada Kierb kam vor viele Johre
von Niggels Stefanie. Et hat sich a paar glejchgesinnde
gesoucht unn se in da dohmolischa Hingelsstall-Truppe: Olli,
Marion, Dani unn Bianca gefunn.
Seid dem treffe ma uus, in meh orra wenischa
reschelmäßische
Abstänn, um die scheensde Geschichde ous em Dorf fest se
halle.
Die besde Stickelcha sinn enstann bei e houfe Beja, edliche
Kümmerling unn die Mass die Meng an Zigaredde.
Unn mir härre noch vie meh gedicht, wenn dir uus meh
vazielt
hätt.
Die Idee zum Bouch kam von Krissems Marion.
Goud Idee - gelle?
Mir dange all deene, die uus imma wiera die Peinlichkette von
sich selwa orra annere - meh orra wenischa bereitwillisch -
zoudran.
Mir dange ach dem Halbi, obwohl er saht et wäre "Die
unnerischsde Zehn Minude" an da Wiggada Kirb. Dank dem Spruch
harre ma ach schnell de Titel vum Bouch gefunn.
Mir dange ach dem Bianca, dass et johrelang beim Dischde
mitgeschrieb hott unn datt ganze dann noch ingetippt hott.
Die Erleese von dem lohne Bouch wäre fa e gure Zweck
gespendet,
nämlich fa die Verflechung von de nächsde
Dichdasitzunge.
Anmerkung:
Trotz vazweifeltem Kampf kunnde sich det Marion unn det Steffi
nid durchsetze, dasß datt Buch im original Wiggada Blatt vafaßt
wor iss:
nid heeßt net; schunn heeßt schonn; iss heeßt ess; .......
Ejsch honn doch letztmol aach ebbes gehiert,
doh iss doch Letztjohr beim Maibaam schlahn schunn nommo ebbes
passiert.
So wie die Johre devor gings ach dattmol aan,
die Junge wulde gen moje de Maibaam schlahn.
Im Gensatz zum Johr devor harren sed awa diesmoh geschafft,
unn honn sich dann ach wirklich noch uff gerafft.
Krissems Rudi iss zwar so frijh nid fa so Sache,
awa doh war a ach mit, de Maibam mache.
Er war schunn im Bett, hott sich and Kerstin grägelt,
doch det Marion unn de Halbi honnen rous geägelt.
Die ganz Fahrt horra gemäggert unn geschimpt:
"Ochjo - wie mir die Ioh Sach schunn nommo stinkt."
Eena fählt bei dem Houfe ach so gut wie nie,
usam Cheffe sej Suhn - wa nadierlich ach mit von da Partie.
Mim Abdriegelsduch um Kopp unn da Axt in da Hand,
issa wie eena von de 7 Zwerje im Wald rumgerannt.
Dir Männer, dir duden joh ach vom sejn her kenne,
dass der ald ebbes drinkt - datt dät dir jo ach nid menne.
Scheinbar hatsen an dem Owend e bisje gejuckt,
unn er hat ausnahmsweis moh zu dief in det Glas geguckt.
Unn weil dat Baamschlan so anstrengend iss,
hattsen doh glatt von de Been geriss.
Do horra sich dann awa wejra nid dran gesteert,
unn dacht: "E bisje Schlof wär jetzt ach nid vakeert."
Er hott lord geläh - grad wie erschoss,
die annere sinn hemm unn honnen leije geloss.
Die honn sich gefrejt: "Wej homa gewunn,
jetzt homma moh Rouh, fa die nächste paar Stunn."
In da Wiggada Wirtschaft - die Butzfraue - die zwo,
die ware mit der Wirtslejt im vorlezte Mai joh nid so froh.
De Halbi, de Olli unn de Henning - genannt ach Katastrofekruu,
sperre meestens im Helle irscht die Wirtschaft zou.
Houfe Wiggada honn awa nure end im Sinn,
spätestens ab drej muß Rouh in da Wirtschaft sinn.
Ach die Brigitte wuld dene Buwe klar mache:
"Bis um 6 Ua die Kneip uff halle, datt sinn doch kä Sache."
Awa an enem Frejdach dann,
isse ach moh in die Wirtschaft gang.
Et war nid viel los - awa et hott sich gefrejt,
det Evi war doh unn mit dem hots gemejht.
Die Wirtslejt wußde wie det Brigitte dout iwa se dinge,
do dachten se - datt loh doun ma de Nowend mo ganz scheen linge.
Die Zwo honn imma Bacadi-O un Asbach Cola bestellt.
Beim Bacadi honn die Buwe imma die dobbelt Meng ingefillt.
Die 3 honn nämlich geminnt det Brigitte dät de Bacadi dringe,
unn dachte - dann list se moje wenistens die Fliede hinge.
Doch end harre die Buwe nid gleich geschnallt,
de Bacadi - dene hatt sich det Evi gekrallt.
Spära in da Nacht warense dann beide besuff,
unn det Brigitte war ach trotz de normale Mischunge goud druff.
Awa datt kann ma sich joh wohl dinge,
daß det Evi von sejna Mass her, kann eh meh dringe.
Jo - datt war mir ach schon klar - awa ward moh,
watt an dem Owend sust noch war.
Bei der ganza Dispediererei verging die Zejt recht schnell,
uff emo wards 6 Ua - unn draus ach schunn hell.
Hoffentlich honn se dorous end gelehrt,
bis mojens die Kneip uff - iss doch gar nid so verkehrt.
Joh mennst dou datt wär det Enn von da Geschicht?
Am nächste Daach war Aldefeier unn doh hat det Evi kä so scheen
Gesicht.
Zwo, dreij mol hots mit da Kloschissel gelacht,
unn dann hot et sich langsam hemm gemacht.
Dem Brigitte sei Kara war noch moh so scheen,
datt hott ma uff da Aldefeier iwahauptnet gesejn.
De letzt honn ejsch doch ach ebbes erfahr,
in Berje hott sich doch domols e Doresfall zugetrah.
Unn weil datt e Bekannter von da Gehannese Waltraud war,
isse ach lord hine uff die Leicht gefahr.
Spära - bei Kaffee und Kouche - datt iss jo klar,
doh wird ma so einiges naues gewahr.
E Fraa aus Berje saht zum Waltraud ganz intressiert:
"Watt iss dann in Wiggad so alles naues passiert?"
Det Waltraud saht: "Doh kann ejsch da watt scheenes vaziele,
wenn de datt hierscht - wirschde ach de Kopp nur noch schiele.
Die Wuch, loh im Dorf - do honn ejsch doch geheert,
daß datt Fousde Andrea jetzt mit nem Ouslänner vakehrt.
Gisda honn ejsch se dann selwa gesejhn - unn ejsch kunnt meine
Aue nid traue,
von der lorda Sort - doun die meeste doch eh nur klaue.
Dunkle Aue unn schwaze Hoor,
datt iss ä Ittakka, so kimmts ma grad vor."
Doh schrejt die Berja Frau ganz entsetzt: "Watt kimmt dann dir
in de Sinn?
Der heest Andreas, iss Deutscher unn eena von meine Kinn!"
De Nicki unn de Herbert verbringe viel Zejt in Weierbach,
drumm honse mit ihre Weibse oftmols Krach.
Daach fa Daach wirds ziemlich spät,
unn et iss keena doh - der sich bei die Fraue ind Bett nin
lääd.
Doch eenes Daachs suld et noch schlimma kumme,
do mußde die zwo fa die Firma no England brumme.
Doh dachten se: "Datt iss so e Sach!"
unn honn sich doh driwa mol so ihre Gedange gemach.
Uus Fraue dehäm schaffe sich schief unn krumm,
unn mir raise in da Weltgeschicht erum.
Die Zejt lord wa rum - die Zwo fleje him,
doh kamen e recht goud Idee in de Sinn.
Wie se nämlich gehukt honn - in dem Fliecha eh lorde,
iss doh Parfüm verkaaft wor - in de verschiedenste Sorde.
De Nicki saht zum Herbert: "Unn end ismo wichtisch,
diesmoh mache ma wirklich alles richtisch."
Do honn se dann zur Stuadess gesaht,
mir herre gere det besde unn deierschde watts gid uffem Maht.
Genau dene geniale Plan honn se dann ach ausgefiert,
unn kame mim scheenste Gesicht dehäm anspaziert.
Unn jera saht: "Mei Mäusje, de kannst datt nid dinge,
haut dun mir ouch mim beste vom beste beschinge.
Et iss e Parfüm in aller Welt bekannt,
von Designer kreiert - "POUR HOMME" wirds genannt."
De irscht harre sich die Fraue noch richtisch gefreit,
doch wie se datt gesejhn honn - honn se vor lache geschreit.
"Dir seid e paar scheene Penner,
POUR HOMME iss franzesisch unn heest: FÜR MÄNNER!"
Ach, a weile kann ejsch ma ach dinge,
warum de Herbert unn de Nicki in letzter Zeit wie e Pafümlare
stinge.
Ach her ma uff, mir dout ebbes ganz anneres stinge,
der Nau loh uwe um Zejnche - de Rest kinnt da ouch dinge.
Wiggad anseseijn iss joh e Pracht,
bei dem Wettbewerb von de Derfer honn mir joh schon paar mol de
1. gemacht.
Wie hot dann die Komission diesjohr befunn?
Honn ma doh eigentlich aach nommo gewunn?
Nä, awa gug da usa Dorf doch emol an,
kann ma dann doh irjendebbes negatives driwa sahn?
Nadierlich nid - awa wenn ma von Brenel kimmt, datt ä Hous iss
joh nid so datt wahre,
awa deshalb lossen se die Komission joh ach imma iwa
Nierahusebach ind Dorf nin fahre.
Un weil der irschde Indruck joh ganz besonnasch wichtisch iss,
mache die im Uwadorf joh ach imma mit de meest Geschiss.
Die Heisa unn die Gärde - alles wollense in bester Ordnung
halle,
unn datt dut der Komission loh hej joh ach imma so gut gefalle.
Unn ganz besunnera lndruck erwecke,
wolle Kasbasch mit ihre naue Bohnestecke.
Obwohl nau kama joh ach nid grad sahn,
lord kimmts mehr uff die Genauischket aan.
Ejsch war nämlich im Freijohr mol lord durch spaziert,
doh hott sich de Loodar grad im Garde varengeniert.
Ejsch sinn lord hin unn wult mirem schwetze,
doh wara die Bohnestange mim Mohsband am setze.
Um Tascherechna horra die genaue Abstänn ingetippt,
domiret bei da Komission ach die heechst Zahl an Punkte gid.
Unn weil datt nid jera gemacht hott - honn ma ach nid gewunn -
dout ma bei de Lejt wej hetze,
ejsch minne - der suld nächst Johr im ganze Dorf die Stange
setze.
Awa trotzdem wäre ma die Breenela in dem Punkt nie errejsche,
die mußde doch domols ihr Stange all weiß anstrejsche.
Et wees jo jera - daß von Zejt zu Zejt,
det Ilse um Balkon rumlejt.
Lord stehts ach moh in alla Rouh,
unn gugt de Lejt uff da Stros moh zu.
Do siehts ä Mann lord spaziere gehn,
der war von hinne scheen ansesejhn.
Im helle Anzug - ganz elegant,
issa so im Dorf rumgerannt.
Et hott lord gestann unn hott semeleert,
et wußt nid werds war - unn datt hots gesteert.
Uff emol dachts: "Der hott joh die Hänn volla Ring,
soll denn datt us Parre sinn - datt wär joh e Ding."
"Er isset wirklich", hots do gestuzt,
"Ei warum hot der sich dann so rousgepuzt?"
Jo, datt dät mejsch ach moh intressiere,
dout der etwa mit der naua Pastorin posiere?
Datt hot dodemit gar nejst se duhn, nä, nä, nä,
der war dodefor nur die ganz Zeit zu gäh.
Er hot lejwa sei Geld uff Schweiza Banke transferiert,
unn hots nid in naue Kleera inverstiert.
Doh war jetzt genuch sesamme gerafft,
unn endlich horra sich naue Klamodde angeschafft.
Unn gehn dann noch 7, 8 Jährcha ind Land,
sejhn man vielleicht nommo im naue Gewand.
Ach, naue Kleera hin, naue Kleera her,
ejsch vaziele ouch watt mir kam Naues zu Geheer,
Schmieds Wolfgang ging mit dem Sabrina mol spaziere,
denn datt Märe suld von da Nadur ach ebbes liere.
Do harrense grad moh Zejt gefunn,
unn sinn uffem gemähde Stick erum.
Lord wo mol dem Karl sei Koppel war,
hat de Sagel schon Rundballe gefahr.
Die honn lord geläh - scheen ansegugge,
doh duds dem Wolfgang in de Finger jugge.
Doh sara zum Sabrina dann:
"Gug mol, watt ma mit der Balle so alles mache kann:
Ma kann drumerum laafe unn druff steije,
ma kann sich druff setze unn ma kann ach druff leije."
"Babba, Babba ejsch will nid druff leije,
kannst dou ma nid mo watt scheeneres zeije?"
Er geht zwo Meda serick - unn mit viel Elaan,
springt a dann an de Balle draan.
Doh sara: "Siehst de mej Märe, datt iss joh datt tolle,
die Dinger dun sogar fantastisch rolle."
Datt Kleen hot sich gefrejt unn hott gelacht:
"Babba, Babba, datt host dou goud gemacht.
Nure ent muß de ma wej noch sahn,
wie hält ma dene Balle jetzt nochemol aan?"
Jo, dohdran hat de Wolfgang nid gedaacht,
er hat jo noch nie so e Balle zum Rolle gebracht.
Er hot lord gestann unn iwaläd,
do hots gekracht - unn et wa zu spät.
"Ach du liewa Gott, datt daff doch nid sinn,
der is joh beim Mai Peera in de Gadezoun ninn."
Die Zajn ware kaputt - unn fast ach de Hund,
der wa ganz faschrock - rennt seitdem nur noch rund.
Der hat sich nämlisch - so mourisch wie a iss,
direkt vor de rollende Balle geschmiß.
Datt war ach ganz goud so im nohinein,
jetzt stehn wenischtens im Unnadorf noch all die Zajn.
"Und ist der Zaun auch nicht mehr da,
hilft immer noch CONCORDIA."
Watt halt dir eigentlich von dene Sache,
daß die Weibsleid haut all wolle Kariere mache?
Watt mejsch doh dran joh so e bisje steert,
wenn datt so weira geht stehn wahrscheinlich mir Männer
hurdisch am Heerd.
Uff jerefall hott sich Niggels Steffi in schlafloser Nacht,
sei Gedange iwa die Kariere gemacht.
Suld datt beim Rudi im Kämmersche drin,
sei ganz Lewenserfillung sinn?
Nä, nä - datt war nid so sei Sach,
do hots mo schnell sei Abi noh gemach.
Iwa 50 mol mußts mit Bewerwunge an de Briefkaste brumme,
unn dann durfts endlich noh Saarbrigge zum Vorstellungsgespräch
kumme.
Mim Audo in die Großstadt se schnerre,
dout ganz scheen an de Nerve zerre.
Drum isset mim Zuuch noh Saarbrigge gefahr,
die Hinfahrt hott ach geklappt, ganz wunnabar.
Nur wieds nommo hemm wuld - doh daachts et dät spinne,
et kund sei Geldbejl nimme finne.
"Verdammt noch moh - datt kann doch nid sinn,
doh wa mei ganz Geld unn die Rickfahrkart drin."
Unn anstatt ebbes se unnanemme,
hots lord gestann unn war am flenne.
Die Bahna sahre nur: "Et git nur ä Auswesch aus der Misäre,
die Kirner misse erscht det Geld kasseere.
Also rufen se jemand aan,
der datt Geld bringt uff die Bahn."
Noh langem Gedähtz unn viel drumerum,
isset dann endlich in Kihre ankumm.
Drum sahn ejsch ouch: "Ach wenn et lockt - datt große Geld,
e Bauaschmääre geheert nid in die Groß Welt."
Jo, ejsch duhn ach uff dem selwe Standpunkt stehn,
awa los mejsch moh von Niggels ind Nochbaschhous iwagehn.
Im Frejhjohr honnisch doch Krissems Michael gesejhn,
doh harra die Hoar so kurz - fand dir datt scheen?
Nää, so scheen hat ejsch datt ach nid gefunn,
horra de Prozess gehn de Frisär wenischtens gewunnn?
Ach watt - e Frisär hat dodran käh Schuld,
datt harra mehr orra wenischa selwa gewuld.
Awa wart, ejsch vaziele ouch die Geschicht von Aanfang aan,
de ierscht dringe ma moh eena - kommt halt auch draan.
Also paßt uff - et iss folgendermaase passeert,
ejsch hoffe et stimmt so - ejsch honns von Kasbasch Loodar
geheert.
Der Krissems iss joh ach so e speziella Fall,
unn nom Feierowend horra ach schon so mancha Dämmerschobbe
gehall.
Unn an dem Daach domols - datt war so e Sach,
doh harra ganz besonnasch eina druff gemach.
Dann kam a hemm - war schon 2 Stunn zu spät,
dit Kerstin hot gemäggert - so sinn se die Määd.
De Krissems daacht nur: "Mensch watt sull dann datt loh?
Ejsch wuld eena von meine Kumpels wär doh!"
Kaum harrad gedaacht kam de Luigi ehrin,
unn der hat noch einiges fa de Owend im Sinn.
Der saht: "Rudi, haut Owend wuld ejsch dejsch inlaare,
fa mit mir ind Städtche nin se fahre."
Unn doh uff emol - et härt sich an wie e Witz,
kam dem Michael der Geistesblitz.
Er saht: "Luigi, doh fahre ejsch sofort mit,
nure mei Hoarfrisur - die bast ma nid."
Det Kerstin mäggert: "Do greje ejsch die Krätze,
watt hoste dann jetzt an deine Hoar aussesetze?"
Awa de Michi - ein Mann der Tat,
grejft ganz schnell nohm Rasieraparat.
Do saht det Kerstin: "Jetzt mach kä Sache,
wenns dann schon sinn muß - los mejsch datt mache."
Unn et fängt aan - wurschdelt doh rum,
dem Michael gehts zu langsam - et wirem zu dumm.
Er git dem Kerstin grad so e Rand,
schnappt sich de Aparat unn nimmts selbst in die Hand.
Watt is dann datt fa e Ding - datt is doch von Wella,
ejsch mache de Uffsatz ab, dann gehts doch viel schnella.
5 Segunne spära waret zu spät,
doh harra sich de halwe Kop abgemäht.
Det Kerstin hat die Träne in de Aue stehn,
de Luigi saht: "Et iss wohl bessa, wenn ejsch jetzt gehn."
Der Michael hott sich geschahmt - watt suld er nur mache,
egal wo a hiene käm - all däre nur lache.
Am nächste Daach horra sich glejch bei enem gure Frisär
gemellt,
sei Problem geschieldert unn ä Termin im Hinnazimma bestellt.
Der Frisär saht: "Awa Herr Adam - wie kann ejsch se denn
erkenne?"
"Ganz eenfach ejsch honn e Kapp uff unn mej Frejndin iss am
flenne."
Jo, doh honn ejsch doch lohletzt aach ebbes geheert,
doh iss bei der Vorbereitung fa die Burekirb nommo ebbes
passeert.
Wie da wißt douts de Leit uff da Burekirb immer gout gefalle,
de Verschönerungsverein dutse joh schließlich fa die Helfer vom
Kinnafest mit Freibija halle.
Stumbe Halbi hat diesjohr sogar dobbelt so viel Lust,
et hott nämlich zum 1. Mal ach genn de Asbach umsust.
Uff jerefall bringt joh dann de Donsbach imma die Getränge unn
det Bija,
unn viele sitze dann lord bis spät noh vieja.
Dem Donsbach sei jingster Fahrer hott dann mojens uffem Zejnche
de Dahlheimer
gesoucht,
wie a nommo rauß wuld, harra kä Platz zum wenne unn hott nur
noch gefloucht.
Et ging nimme vorwärts unn nimme serick,
det eenzische watt gähng - dem Köhler sei Bussje miest weg.
Unn ohne Ahnung - er horren jo nid kannt,
irra dann bei de Köhler an die Housdier gerannt.
Datt dirft joh normal kä Problem sinn - horra gemennt,
tja - so kanns em gehn - wenn ma de Köhler nid kennt.
Wie datt dann ausgang iss brauch ejsch auch joh nid se sahn,
bevor de Köhler enem ä Gefalle dout - dura liewa noh enem
schlaan.
Er hott dann lord gestann unn erum geschreit,
der Fahrer daacht nur: "Watt wohne dann loh fa komische Lejt?"
Dann issa nommo bei de Dalheimer geschlappt,
der hat dann die Idee unn iss bei der Kejfasch getappt.
De Gerd dacht nämlich, wenn ejsch ma die Sach loh richtisch
besejn,
mist et mit nem Bulldog vor dem Hänger joh gehn.
Genauso honn set dann ach gemach,
so watt is fa e erfahren Bulldogfahrer joh kä Sach.
So wie ejsch de Donsbach-Fahrer kenne,
dout der nie meh um Zejnche wenne.
Beim Libbadt lord uwe - datt alt Hous unn die Schaua,
hot doch de Drumm von da Zeirung kaaft - fa sich nira se losse
loh hejh uff Dauer.
Ejsch finne datt horra ach wirklich gut hine grejt,
unn a iss joh ach ena, dene ma loh gere sejt.
Weil a dann gefroht wor iss fa an da Kirb ä Dienst se mache,
sara: "Datt iss doch kä Froh - so selbstverständliche Sache."
Unn so goure Bezejunge zu einem bekannte Fotograf,
suld ma sich warm halle - et git imma moh Bedarf.
Ma sieht joh ach - seit der in Wiggad wohne dout,
sin ma stännisch in da Zeirung - unn datt finne ejsch gout.
Denn nur so wird Wiggad wejt unn breet bekannt,
unn mit de scheenste Derfa in eenem Othemzuch genannt.
Awa det scheenste iss imma noch die Wiggada Kirb,
unn doh honse ach gleich de Raina voll integriert.
De Dienstplan war doh - unn watt e Genuß,
det erstemo Dienst -unn dann gleisch bis Schluß.
So hots um Plan gestann, war dick unn fett unnastrich,
Mondachs "Bar 2" ab ähn - Raina doh brouche ma dich.
10 vor ähn - de Raina war noch ganz motiviert,
kurz no ähn - stera im Zelt - ganz irritiert.
Ganz uffgeräscht rennda in alle Ecke,
er kann eenfach die Bar 2 nid endecke.
Ejsch komme vorbej - doh hält der mejsch aan,
"wo iss dann die Bar 2, kannst dou mir datt sahn?"
"Bar 2? Watt sinn dann datt fa naumorische Sache?"
unn doh fällts ma in - unn ejsch must laut lache.
Datt heeßt doch nur, daß dou de zwote Dienst host in da Bar,
datt weeß doch jera, datt is doch sunneklar.
Ejsch daacht ä Mann wo bei da Presse dout schaffe,
mießt doch so ebbes als irschdes raffe.
Awai wees ejsch aach - wie datt so geht,
daß in da Zejrung imma so e Scheißdreck steht.
Ejsch sahn joh jmma: Sport iss Mord,
vor allem die komisch naumorisch Sort.
Bei dem Ärobig - doh muß ma hupse unn springe,
datt Schmidde Ingrid kann e Liedche dovon singe.
Wuch fa Wuch wird sich doh abgemejht,
damit ä Pindsche nohm annere vaflejht.
Awa watt datt Ingrid nid vasteht,
ma nimmt halt nix ab wenn ma imma denoh noch watt Esse geht.
Nadärlich währe dann noch 2-3 Bijascha gesuff,
unn schunn hot ma die Pindscha gleich nommo dobbelt druff.
Träniere, esse unn dringe - so ganz allän,
datt is joh jetzt wirklich nid sehr scheen.
Unn weil ach de Ernst manchmo am Helga rumhetzt,
hatt det Ingrid det Helga ruckzuck zum mitgehn vaschwetzt.
Unn um Benzin se spare,
dunse imma ummenanna fahre.
Sellmols ward Helga mit fahre dran,
unn kam pinktlich um 6 in Wertsbach an.
Jetzt werd dir ouch frohe: "Watt hot dann datt Helga in
Wertsbach gemacht?",
datt honn sich die 2 ganz schlau ousgedacht.
Nämlich, imma wenn datt Ingrid Freidachs schaffe soll,
wird's direkt vum Helga an da Sparkass abgehull.
Unn noh dem viele Kerbafleche,
dunse uff da Hemmfahrt dann ach imma noch ihr Schnißgai beweche.
Se honn viel geschnawwelt unn lamendiert
unn iwa dit un jenes disbediert.
Wie se dann noh Wiggad kame saht Ingrid: "Watt is dann dat loh?
Iss dann de Anno noch imma net doh?"
Et fängt an se schreje - geräht in Rahsch,
det Audo steht wera vor noch in da Garasch.
"So langsam dout ma datt wirklich stinge,
jere Owend firt der Sack ena dringe.
Datt loh mache ejsch nimme lang mit,
det näxtmoh steIl-ich-äm die Koffer vor die Hitt.
Unn wenn a de Nowend kimmt unn dout sich noh ma sehne,
sahn ejsch halt - ejsch hätt mej Mikräne."
Bitterbes unn wutentbrannt,
issed die Hausdier ningerannt.
Die Hilde kunnt sich datt alles gar nid erkläre,
unn kunnt em grad noch so de Wech noh uwe vawehre.
"Mei Mähre - watt dusd dou nure iwa der Anno so schenne,
der lejt seid na Stunn um Sofa unn dut penne."
Dou rennst loh rum wie vom Lämmis gebiß,
host dou dann dat von de Moje schon vageß?
Do bist de mit deinem Audo uff die Awed gefahr,
awai kamsde mim Helga - unn domit is klar,
datt Ärobik enem det Hire vadreht,
unn dej Audo noch imma in Wertsbach steht."
Von Zillischs honn ejsch joh schon lang nejst me gehiert,
iss dann lord die letzt Zeit gar nejst me passiert?
Och, doh kann ejsch da einiges berieschde,
iwa Zillischs unn ihr Audos gits doch imma scheene
Geschieschde.
De Herbert - ejsch saans ouch - so wie man kenne,
dout joh uff da Audobahn gere schnell renne.
Unn lohletzt hot sich ena annen dran gehunk,
datt hot dem Herbert schwer gestunk.
Doh wara joh aarisch in seinem Stolz valetzt,
unn doh issa mit 200 iwa die A60 gehetzt.
Doch allt hott der anna an seina Stoßstang gekläbt,
de Herbert schreit: ,,Datt honn ejsch joh noch nie erlebt.
Mit dem Drängler loh hinne - datt is joh nid se mache,
wei zeje ejsch sem unn beschleunische uff 250 Sache."
Doch der hinnedran - et war se dinge,
der lisst sich joh enfach, enfach nid abhinge.
De Herbert wards leerisch mit der Raserei,
unn saht: "Dann fahr halt endlich amma vorbej."
"Mir langst awai" - er zieht rechts riewa - hots net neerisch
se blinge,
der anna zieht mit - unn bleibt annem hinge.
Doh irrem dann endlich de Geduldsfarem geriß,
unn er hot vor Wut fast ind Lenkrad gebiß.
,,Wei honn ejsch von dem Arschloch die Faxe dick,
ejsch beschleunische uff 300 - dann gits endlich Stick."
Er guckt nommo in de Rickspiel unn saht: "Watt ä Mist,
der winkt mit da Kell - datt is ä Polizist."
Am nächste Parkplatz hällt a dann aan,
"Verdammt noch mol - wei sinn ejsch draan."
"Bitte die Fahrzeugpapiere - Aha der Herr Zillig,
300 Sachen - das wird nicht billig."
Datt war joh nid so datt wahre,
unn deshalb wulld a dann moh bei ena richtischa Rälli mitfahre.
Unn wie da wißt - wird loh joh ach jed Johr det Berchrenne
ousgetrah,
unn doh es ach zufällisch e Bekannda vum Herbert mitgefahr.
Zu dem sara: "Lehnsde ma haut moh dei Ding,
dann zeije ejsch ouch de ware Rälliking."
Zu irscht wards dem annere noch Angst unn Bang,
awa noh langem iwalähn - wara dann infastann.
Am Start hat der Hirde dann noch e goud Bild gemacht,
awa in da 2. Kurv hots dann schonn gekracht.
Unn datt Audo wa so varengeniert,
datt et bis haut noch nid wiera funktioniert.
Vum Herbert unn seine Audos kinde ma joh de ganze moje
schwätze,
doch mir iss aach noch watt ingefall fa mit ouch se hetze.
In da Knochemiehl muß a imma viel knubbe unn schaffe,
unn wenn a dann Owends hemm fiehrt - dura so manches nimme
raffe.
Mijd unn leerisch durra in sei Audo insteije,
unn hott nure noch ä Gedange - bei da Brigitte im Bett se
leije.
Unn wie a so schwellgt in Liebesgedange,
horra doch glatt iwasiejn die Werksdierschrange.
Et hott geknuppt unn ganz scheen hatt,
de Herbert saht: "Watt is dann datt.
Jetzt fahre eisch mim Audo druff,
sust war die doch imma uff.
Anstatt mit da Brigitte se posiere,
muß ejsch jetzt in die Werkstadt - mej Audo repariere."
Unn Herbert - datt iss die Moral von der Geschicht:
,,Liebe macht blind - bis selbst die letzte Schranke bricht."
Dett Bianga iss joh ach nid ous da Art geschlah,
dem iss ach mem Audo datt än orra anna wierafah.
Et war die Zeijt - wods imma mußt noh Kreiznach kutscheere,
fa lorde die schwere ouswerdische Sproche se leere.
Sogar lord der Daach vor Weihnachte issed gefahr,
wo der schlimme Eisrään war.
Datt is joh nommo typisch - jera annere war dehäm am Bemsche
schmigge,
nur Zillischs Bianga mußt noch mim Audo ausrigge.
Jetzt dou mich doch nid dauernd stiere,
orra willsde die Geschicht nid ferdisch hiere?
Middachs horred sich dann uff de Hemmwesch gemacht,
unn hott schonn an die scheene Weihnachde mit da Familie
gedacht.
Bis kurz vor de Rasda Berch kam et ohne Malesde,
doch lord wullds de Corsa nommo so rischdisch tesde.
An end hats nid gedachd - ett war wie imma - ganz klar,
middachs um 2 is Richtung Wiggad noch kä Strauwahn gefahr.
Et hott noch grad so rumsimeleert
wie sich ,,Frohe Weihnachde" uff Spanisch anheert.
"Feliz Navidad" awei fällts ma in,
unn doh rutschds ach schon in die Leitplank enin.
Doh hotts dann so halb uff da Leitplank gehunk,
unn bei de vorbeifahrende Audos um Hilfe gewunk.
Wie dann 10 Audos vorbei ware sahts: "Datt loh dout ma stinge,
wieso hilft ma dann keena - die doun all nure winge."
Irjendwann hotts dann awa ena gerafft,
unn se honn datt Audo hemm geschafft.
Awa end muß ma dann wirklich joh noch sahn,
an dem Audo war so goud wie gar neijst dran,
Unn deshalb kund de Herbert ach nid viel hetze,
der doud sei Audos imma rischidsch deija setzte.
Weesde, watt ejsch lohletzt gehiert,
doh iss moh nommo watt in mejna Nochbarschaft passiert.
Krissems honn joh noch die Huumes Schaua,
de Dieda daacht sich - et iss joh e Schlaua,
Bevor die leer steht, doun ejsch lord Hähnscha halle,
datt dout mejna Ilse allewa gefalle.
Unn beim Krissems wird nid eenfach so deher geschwätzt,
ab fatt et werena kaaft unn lord nin gesetzt.
Goud horra se gefierat domit se gerore,
gefrejt horra sich uff der Sunndasse-Brore.
No na Zeit - er hatt se schon e paa Monat gehall,
doh iss det Ilse moh in de Stall.
Am selwe Owend - wie de Dieda von da Awed hemm kaam,
saat die Ilse: "Dou, ejsch muß da watt saan.
Ent von uusere Hähncha hat e Magge,
doh mußt ejsch dem de Moje, de Kopp abhacke."
De Dieda kunnts nid glawe - hotts nid kapeert,
"Ej gisda warense noch all fitt unn unfaseert!
Et will eenfach in mej Kopp nid nin,
daß die die Naacht noch krank wor sin."
Die Sach horren beschäfdischt - die ganz Nacht,
allt horra an datt doore Hähnche gedaacht.
Ach det Ilse hott schleecht geschloof - mußt an die lord Sach
dinge,
sejt Blout, doore Hähncha unn die Axt im Traam blinge.
Am nächste moje - det Ilse iss noch ganz bedreckt,
de Dida mirgts: "Hopp Ilse, wej moh met da Wohrhet rous
gereckt."
De irscht druckst unn stotterds rum,
uff emo issed ousem rous gesprudelt kum:
"Ejsch gehn gisda in die Schaua nin,
unn daacht - ach, wie die Hähncha so kräfdisch sin.
Watt ma so e Vieh wieje - honn ejsch ma so iwalät,
ob datt fa e Familie-Esse schunn reische dät?
Nur vum bloße gugge hatt eisch datt nid erkannt,
doh daacht ejsch, hilsd ed eenfach in die Hand.
Ejsch steiere uff datt Hähnche zou - unn kreisens in,
trejwens in die Eck, bis ejsch ganz sicher sinn.
Mei Hand schnappt zou - wird zu na Fall,
schwups wird's Kopfsiwa an de Bään gehall.
Doch bevor ejsch wußt, wieviel et weijt,
hott datt Vieh e Herzschlach kreijt.
Ejsch war starr vor Schreck - rechelrecht verdattert,
unn datt Vieh iss in da Schaua rumgeflattert.
De Rest von da Geschieschd dusde schunn kenne,
geistesgehewärdisch doun ejsch ous da Schaua renne.
Bleeda Mist - vedammde Kacke,
doh mußd ejsch dem Vieh de Kopp abhacke."
Jeed Johr - so paar Wuche vorm Kinnafest - issed det glejche,
die Laid were uff de Spielplatz gerouf - zum Baue unn
Strejche.
Awa end muß ejsch ach moh betohne,
ohne us Alde - dät sich der Awedsinsatz nimme lohne.
Riddasch Rudi iss dett ganze Johr schwer angaschiert,
unn iss dann aach ena von de irschte der lord henna maschiert.
Glejch hilda de Benzel in die Hand,
unn iss die Leda ruffa gerannt.
Zum Glick harren dett Bianca uffgehall,
sust wär der noch lord runna gefall.
Der iss nid hem - datt wär joh gelacht,
er hott sich glejch an da Trepp se schaffe gemacht.
Uff emoh hotts gekracht - unn datt nid ohne,
"Wahrscheinlich harre die de Middach Bohne."
Dett Bianca hätt die Wohrhet nid geahnt - wär de Rudi rujsch
gewehs,
doch er hotts em glejch gezejht - ett wurd rot - denn it iss
scheneres.
,,Mei Bux iss uffgeriss - von vore bis hinne - passert isset
beim Bigge,
gug moh loh hien - minsde datt kann mej Hildrut nommo fligge?"
Dett Bianca reißt die Aue uff - kunnt neihst meh saan,
mensch hat der Rudi schaarfe Unnabuxe an.
Wenn ejsch ma die Juchend von haut besejn,
kinnt ejsch grad die Kretze krejn.
Wie die loh rumm renne - wie die sich motze,
wenn die an mir langst gehn - kinnt ejsch grad kotze.
Unn ganz besunnasch - datt will ejsch ouch sahn,
wierad mejsch Schmidde Olli an.
Mit so Kerl - datt will ejsch moh minne,
doh dähre mir kä Krejsch gewinne.
Ai jetzt schwätz doch nid so dumm,
mir honn doch ach noch kena gewunn.
Awa der iss noch nid moh diene gang,
datt iss doch wirklich e Sinn unn e Schann.
Lord dera dann endlich moh Zucht unn Ordnung leere,
anstatt sich stännisch die Hoar bunt se färwe.
Awa Schuld dodran iss doch im Grund nur de Frisär,
doh kumme doch die ganze Fratze her.
Unn doh muß ma nadierlisch ach betohne,
in Wiggad dout jetzt ach ä Frisöse wohne.
Du Idiot, "Frisöse" daff ma datt doch awei nimme nenne,
die doun sich doch hautsedachs "Frisörin" schenne.
Gout "Frisörin", dann nemme ma halt genau,
ejsch menne uff jere Fall dem Drumm sej Frau.
Bei dene in da Familie, doh sinn se doch all Frisöre,
unn die Kinn, die wuldens wohl ach moh prowäre.
Awa an die Kunne von da Mudda duffdense nid draan,
uff emo kam ihr Hund grad gaddings aan.
Unn so e schneeweißa Hund - iss jach gout zum studiere,
so ena muß ma vorher noch nid moh blondiere.
Der wourd dann ach irscht gar nid me gefroht,
unn ruck zuck wara unna die Fingafarwe geroht.
Wie se ferdisch ware honn se sich dann stulz an ihr Mudda
gewannt,
in der Zejt iss der bunt Hund im ganze Dorf rumgerannt.
Am Anfang ward Antje jo noch schockiert,
mittlerweile iss datt Ganze schonn bei da Frisärinnung
patendiert.
De Rainer wulld noch ä Foto fa die Zejrung rouß schlaan,
unn kam wies Gewidda - mim Fotoapparat aan.
Awa end hat de Rainer todaal iwasejn,
um schwarz-weiß Bild erkennt ma halt kä rot, blau, geel orra
grejn.
Im Umgang mit Farwe iss jach uus Feuchde Gerd sehr geschoult,
der hott aach bei mir schonemol gemohld.
Unn weilem datt so gout gefällt,
horra awei e eije Firma angemeld.
Unn bei na Firma - watt sull ejsch ouch sahn,
brouch ma ach e ordentlicha Firmewahn.
Awa mit sonem alde, gebrouchde Dinge,
doud mad in da Selbstänischkett nid wejt bringe.
Datt hat de Gerd nadierlich ach gerafft,
unn hott sich e futsch naua Bus angeschafft.
Awa noh so viele Johre beim Helwerth horren datt greijn
naderlich gesteert,
deshalb iss sej eijena Bus awai weiß lackeert.
Draus steht dann scheen de Firmename druff,
unn die Adress - unn wei basst uff:
Ejsch sinn de letzt spiezere gang - et war e scheena Dach,
doh gugge ejsch uff datt Audo druff - unn dacht mejsch trifft de
Schlach.
Watt mensde, wie der Wiggad druff stehn hat?
Ei wie dann schunn: W-I-G-G unn AD.
Nä, datt wär jo wirklich noch lusdisch unn scheen,
der hats awa in Hochdejtsch unn mit "TH" doh stehn.
Guck moh wie lang der schunn loh wohnt - doh sulld ma doch
minne,
wer so oft am Ortschild vorbei fiehrt - miest doch die
Schreibweis vom Dorf e loh kenne.
Tja ihr Männer, so langsam mistad halt ach moh kapiere,
die nau Rehschtschreibreform dout sogar Wiggad revolutioniere.
Im Iwadorf, datt is jo e gefährlich Plasda,
mit Ihre Audos honn die joh so ihr Lasda.
Usem Bijamesda sej Suhn hott sej Karre joh imma um Schoulhuub
druff stehn,
domit der arm Boub nid so wejt bis and Audo muß gehn.
Doh honn ejsch doch emol beim Fousde Arthur gestann unn mirem
gemaid,
doh hääre mir doch emol wie der Otmar lord schreit.
Doh honn ejsch moh schnell mei Kopp gedreht,
fa se gugge - watt lord nommo vor sich geht.
Doh iss doch de Olli der Dabbes - so bleed wie a war,
ohne se gugge rickwärts vom Schoulhuub gefahr.
Worufhin et hott genn e groß Geschebber,
weil bei der Schmitt um Huuf gestann hott e alda Krama-
Schlebber.
De Otti heert ma dann bis Fousde schreje,
so daß mir kinne nimme wejra maje:
"Ejsch minne dir härren se ind Hiere geschiß,
watt minnst dou fawatt der Rickspejl iss?"
"Hott dir datt in da Fahrschoul dann nid geliert,
von mir host dou datt ganz bestimmt nid geierbt!"
Dene Spruch hott ma an Glecknersch noch dahelang geheert,
de Olli hott datt awa iwahaupt gar nid gesteert.
Ä Wuch spära - de Arthur hot ma grad die Geschwister-Ingel
erklärt von Beggasch,
doh iss doch an Glecknersch schunn nommo e Gerumbell unn e
Gemeggasch.
De Otmar schreit: "AIda Sack - du dumma Arsch!"
ejsch hats nid kabiert diemoh wara doch selwa gefahr ous da
Garasch.
Unn - wie soll ejsch sahn - beim Rickwertsfahre,
hot er doh gemacht der naue Schare.
Geniewa hott nämlich dem Olli sej Wahn gestann - frisch
repareert,
ma muß saan - doh hott de Otti nix vom Olli seinem Unfall
geleert.
De Olli iss wach wor von däm laude Krach,
unn kimmt gelaaf fa se begugge die ganz Sach.
Wie a dann sejht, die zwo verdellde Wahn,
fällt-dem nure end in fa se sahn:
"Ejsch minne dir härrense ind Gehiere geschiß,
watt menst dou, fa watt der Rickspejl iss?
Hott dir datt in da Fahrschoul dann nid geliert,
honn ejsch datt also doch von dir geierbt!"
De Otti dout zwar Blout un Wasser schwitze,
awa datt lißt a dann doch nid uff sich sitze:
"Dou alda Sack, wei rejst ma die Geduld,
dou bist doch loh nommo an allem schuld.
Watt host dou dann dej Audo lo hiene se stelle,
wenn ejsch ous da Garasch will uff die schnelle.
"Ejsch wohne loh, awai schunn ball 20 Johr,
doh kam so ebbes noch niemols vor!"
De Otmar hat sich ganz scheen uffgerescht unn war bedejnt,
gefrejt hott sich de Alfons - harra doch als nochemol an
Glecknersch vadejnt!
De Olli verbringt joh inzwische in Wiggad kaum noch sej Zejt,
unn nimme lang - dann sinn man joh ganz gewejt.
Der zejht im Hirbst noh Hottebach - mit nem Kerl honn ejsch
gehort,
lord verziehlense schunn die zwo wäre von da annera Sort.
Zu däm Wohnungssouche in Hottebach,
hott ma die Anidda letztens vaziehlt so e Sach.
Der Boub sulld endlich datt mit der Selbstännischket leehre,
datt wullt det Anidda dann ach moh ousproweere.
De Rasierschoum douts soust imma farren mit inkaafe,
dout sich fa de Olli die Haxe ablaafe.
Doch domit iss jetzt entgillisch Schluß,
er muß awaj moh sejn, daß a sich selbst versoije muß.
Unn eenes scheenes Daachs war sej Rasierschoum dann all,
datt iss sogar däm Olli uffgefall!
Doch statt sich selwa watt se besorje,
rasert a sich mim Otmar seinem, jere Moje.
Datt war ach gout gang bei dene dehäm,
bis de Otti und Anidda ware in Urlaub - unn de Olli allän.
Sejne Schoum hat de Otmar nadeerlich mitgenomm,
doh iss de Olli uff e mol in Valeehnhett kumm.
"Wie - kä Rasierschoum me im Hous,
doh flippe ejsch doch grad moh ous.
So kann ejsch doch nid bei mej Anna fahre,
mit Stoppelbart iss schnisse joh nid so datt wahre."
Doch de Olli wees sich se Hilfe uff die Schnelle,
denn a iss eena von de ganz besonnasch helle.
Er leeft geniewa bei de Martin: "Dou ejsch will dejsch nid
steere,
awa ejsch brejscht mejsch moh dringend bei dir se raseere."
Ent dout der awa imma noch nid kapiere,
endlich mol selbst Geld in Raserschoum se investiere.
Am Kinnafest - so e paa Monat voredraan,
fange die Määd mit de Kerl se iewe aan.
Det letzte mol sulldense e Stripties danze,
doh ware gesoucht die Männer mim scheenste Ranze.
Unn mit eena von de scheenste loh,
hott Petris Klaus - datt ias joh kä Froh.
Denn datt iss joh schunn e alda Brouch,
watt währ e Mann ohne sej Bouch.
Uff jerefall beim Iewe dann,
hott nid jera so sej Mann gestann.
Fast jera vonnen war vaklemmt,
unn hott geiebt im Unnahemd.
Nure de Klaus wullt beim Iewe gleich det beste,
unn doh schunn sei erotisch Ausstrahlung teste.
Det Bianca saht: ,,Mei liewa Schwaan,
guck da dene Kärpa aan!"
Valähe saht de Klaus: ,,Watt dout da mejsch denn so begiehre,
doun oure Männer denn ihr Kärpa nid träniere?"
Noh langem Iewe unn Träniere dann,
hott der Danz dann endlich gestann.
Dann war der große Owend doh - endlich wared soweijt,
noch fünf Minude bis zum Uffdritt - fa ä Beja währ noch Zeit.
Uffgeräscht honn se anschließend um Danzborem gestann,
unn mit dem Striptis angefang.
Zuerst de Hut, unn dann die Jack,
unn dann det Hemd uff - zack - zack - zack.
Unn jetzt dir Männer - halt ouch fest,
aweile kimmt det alla best!
Die annere Männer harre sich endlich getraut,
unn honn gezejt ach ihr naggisch Hout.
Unn nur de Klaus - wie soll ejsch et sahn,
der hat sej Unnahemd noch aan.
Wer glaabt datt et noch bessa kimmt,
et war e Schiesser Feinripphimd.
Denoh saaht jera ganz irritiert,
"Ei Klaus - host dou dejsch so scheniert?"
Zu seiner Verteidischung harra dann vorsebringe:
"Ejsch wullt nur nid, daß die Weibse uff die Dische springe."
De Klaus saht: "Datt mistda vastehn,
ejsch hat joh die Reaktione von de Määd beim Iewe geseijn.
Eisch kunnt ab unn zou dene ihr Blicke erhasche,
die wullde mejsch de lejbst uff da Stell vernasche.
Beim Zeld vull Fraue - kunnt ejsch datt nid riskiere,
schließlich honn ejsch e goura Rouf unn mei Frau se verliere."
Mit der Marda dies Johr - datt iss joh e Qual,
bei uss warense die Naacht nommo in da Blumeschaal.
Seit det Edda unn de Gunda nimme gehn uff die Jacht,
sinn die Drecksvejschah nommo doh, unn datt ball jed Naacht.
Alles meeschliche doun mir loh ouwe ousproweere,
doch die Marda doun sich an garnix meh steere.
Wera vor Klohsteen, Minsche- noch Hundehoar,
honn die Vejschah Angst devor.
Unn weil datt alles dout nid Klappe,
wollense se wai mit Falle schnabbe.
De Nobbi hotts geschnallt - fix uff die schnelle,
unn dout e Lewend-Fall uffstelle.
Er hott sich gefrejt: "Datt honn ejsch schlau gemacht,
die Nacht wird dem Marda de Gar ausgemacht."
Am nächste Moje - er war ganz heiß,
heert man noch schreie: "Watt e Scheiß!
Morsche, dou bleed dumm Katzevejh,
doovor mache ejsch ma die ganz Mejh."
So ging datt paa Daach hinna nanna,
jeres moh war e Katz drin, unn jeres mo e anna.
De Winfried, dem Peerasch Anidda sej Mann,
der wollt mol gugge - ob a datt ach met dem Marda fange kann.
Det Anidda saht: "Winne, mach watt - ejsch hallens nimme ous,
jed Nacht datt Gerumbel um datt Hous.
Kä Au kann ejsch zou doun - vor louda Schiß,
daß der bleed Marda schunn nommo in meine Blume iss."
Unn watt det Anidda seet - datt muß de Winne mache,
weil, sust härra in der Sach der lohne Suma nix me se lache.
Mit na naua Kastefall - so hott sich de Winne dann gedaacht,
gehn ejsch die Naacht uff Mardajaacht.
Am nächsde moje - dem Winne war gleich klar,
daß in da Fall e Vejhzejsch war.
Doch watt - datt kunnt a garnid erkenne,
deswehn fängt det Anidda ach gleich aan se schenne.
"Ejsch kinnt da grad in die Halskaul schlaan - mejsch douts in
de Finga drinn jugge, ejsch honn doch gleich gesaad - hull e
Fall fa ninsegugge.
Hopp hull et schon rous, watt ach imma et iss,
unn sah nid dodevor häste awai Schiß."
Fatt ab, ma packe die Fall in det Audo enin,
unn fahre so wejt fatt bis ma uus ganz sicha sinn."
Watt hott dir danne awaile so gelacht,
wenn datt ach nid glebt - die honn datt wirklich gemacht.
Die sinn gefahr bis hinna Road,
jo in Wiggad grejt datt Vieh ach noch e Ousfluch gebot.
Im Wald lord honse dann still gehall,
fa datt Vejh endlich rous se losse ous da Fall.
De irscht hat de Winne gelacht - doch uff emol saara:
"Watt mache ma bloß wenn e Katz drinn iss - orra e Kara?"
"Jetzt mach kä Geschiß unn datt Dinge uff,
unn jah datt Vejh de Wald enuff."
So honsed gemach - unn watt soll ejsch ouch sahn,
watt menda watt fortgelaaf iss - in schnurstracksa Bahn?
Et war e Marda - dir werds ma nid glaawe,
wies gewidda wara ab - iwa Felder unn Grawe.
Frohen Herzens sinn se nochmol hem gefahr - unn honn gelacht,
nure end harrense bei der ganzer Sach nid bedacht.
Dehem ware die Blume verwoult - ma sullt et nid menne,
doh kunnt der Maarder wohl schnella wie de Obbel noh Wiggad
renne.
So e Marda iss nämlich gar nis dumm,
der hatt schnell nommo de Wesch noh Wiggad gefunn.
Schuld an der lorda Sach,
iss nure de Bärdsches von Huusebach.
Freja - alls die Jäscha honn fa die Maada noch krejht e houfe
Geld,
doh wa die Maadaplaach schnell abgestellt.
Unn haut - wo sich datt nimme so lohnt,
were die Vejschah von de Jachtlejt vaschont.
Zu dem Zejnsche Reischads Klaan,
hett ejsch moh ebbes scheenens se sahn.
Det llka - iss ouch joh noch von Freja bekannt,
egal woods war - et hatt mindestens zwo Beja in da Hand.
Awa seit de Phillip unn de Christoph kame,
leefts beim Ilka aach in rujschere Bahne.
Abunzou basst de Ginda moh uff - uff die Kinn,
unn dann iss det IIka als irschtes in da Wirtschaft drinn.
So wards ach dies Johr in da Fasenachtszejt de Fall,
die junge Määd sare: "Komm llka - ma fahre noch noh Breenel uff
de Ball."
Det Ilka war gleich debei unn gout druff,
et hatt joh schunn einige Beja gesuff.
Am Anfang issed mit de Määd noch in die Bar,
watt nid von langa Dauer war.
Noh nah kurza Zejt hott ma die junge Kerl gesejhn Schlange
stehn,
fa mem llka e Runde danze se gehn.
Doch zwischedurch wa imma noch Zejt - fa ena mit de Määd se
dringe,
unn dann ließ et hurdisch die Fliede hinge.
Die Määd ware goud druff unn honn viel gelacht,
det llka harren e Strich durch die Rechnung gemacht.
"Haut honn ejsch misch nommo selwa iwadroff,
unn wie in alde Zejde - scheen in die Reih geroff."
Die Määd honn em angesejhn - darred em roulisch war,
unn sinn dabba mirem hemm gefahr.
Det Marion saht: "Dou ma blos net ind Audo kotze,
sust kimsde morefreij - unn dousd et butze."
"Morefreij - doran will ejsch gar net irscht dinge,
um 8 ä Termin beim Frisär - datt dout ma stinge."
Et war halb 9 unn det llka spät aan:
"Bitte, bitte Antje, hull mejsch haut gleich draan."
"Ei Ilka - datt wär doch gelacht,
in na Stunn honn ma doch logger dei Hoar gemacht."
Doch ä Stunn hot net gelangt fa die Hoar,
et iss e ganza Vormiddach drous wor.
Worum hott dann dat so lang gedouert - dir Männer - datt froht
da ouch jetzt,
ejsch wesed - det Antje hott sich bei mir vaschwetzt.
Det llka wär uffgestann - vorm Mund die Hand,
unn iss dabba uff de Klo gerannt.
Doch e mol hott nid gelangt - datt kann ejsch ouch sahn,
mindestends drej mol musd et an die Schissel draan.
llka, und was lernst Du daraus?
Geh nicht mit jungen Mädchen aus!
Uwe um Zejnsche doh wohnt so ä Mann,
eigentlich issa joh e Hangel - wovora nix kann.
Lange Johre horra mit Niggels llka in Herrschte possiert,
bis a endlich gemirkt hott, wo a wirklisch hinegehiert.
Unn a wullt mit aller Gewalt aus dem Herrschte enous:
"Komm llka, mir baue in Wiggad ä Hous."
Als Beamter bei da AOK,
warem am Amfang nid so ganz klar,
wie ma e Schipp hält am rischtische Enn,
weil a hat domols enfach noch zwo linke Hänn.
Datt Heisje war verdisch - se stehn devor,
doh saht det llka: "Ous dir iss joh doch noch e rischdischa
Handwerker wor."
Awa datt sinn jo awai ganz alde Geschiechte,
eigentlich will ejsch ouch doch watt annneres berieschde.
Jo, dem passiere imma so komische Sache,
doh kinnt ejsch mejsch halb kabutt driewa lache.
E nau Rennrad harra kaaft unn wullt uff Tour,
er kam jedoch zwo Killomeda nur.
Kurz vor Husebach horra e Saldomordale gedreht,
unn sich uff da Schulla abgelät.
Orra domols, wie det Langlaafe bei em More war,
unn a iss mit de Alde Herre in Schiurlaub gefahr.
So irschderlisch wie a nomol iss bei der Sach,
harra grad wiera e Sturz gemach.
Er hat sich ganz schnell nochemol uffgerappelt,
unn iss prompt in die falsch Rieschdung weira gedackelt.
Se wulde domols sogar e Bernhadiner roufe,
der sulld en helfe de Reichard se souche.
Mim Fußballspiele harrad vorher ach schon prowärt,
do harra sich joh aach immer so varengenärt.
Dem llka ware die Verletzunge irjendwann zuviel,
doh hats em verbot datt Fußballspiel.
Fa ä AOK-Spiel hats dann mol e Ousnahm gemacht,
doch datt war sei Fehler - denn doh hats wiera gekracht.
Am gleiche Owend kam e Anruf dann:
,,ln unserem Krankenhaus, da liegt Ihr Mann!"
Ä Krankhett rejscht net - bei däm mischts die Masse,
doh sahn ejsch nure: ,,AOK- die Gesundheitskasse!"
Ach, datt sinn doch alles alte Kamelle,
ejsch vaziele ouch ebbes naues uff die Schnelle.
Ejsch will joh awai net unbedingt hetze,
awa beim Spazieregehn kann a sich joh net valetze.
So harra wahrschejnlisch aach simmelehrt,
unn hott dann endlich dem Sport de Rigge gekehrt.
Jetzt fiera alds mit seine Kinn,
irjendwo zum Spaziere hin.
Mim Phillip harra sich dann uff de Wäsch gemach,
mim Audo bis an die Gerstemayerstroß bei Hottebach.
Doh honn se det Audo lord abgestellt unn abgesperrt,
unn sinn mit nanna in de Wald nin geschnerrt.
Unn wie a dem Bub so die Planze dout erkläre,
fängt et so noh unn noh an dungel se were.
"Komm Babba", saht der Klän, "jetzt duma schnell renne,
wenn ma uus awai net dummele, dout die Mama nommo schenne."
Noh na ¼ Stunn kamen se am Parkplatz aan,
doch dir Männer - watt soll ejsch ouch sahn,
Im Wald wards sust ganz dohrestill
nur ent wa se heere - däm Rejschard sei Gebrill:
"Mist, vedammdet bleedet Pack,
wenn ejsch ouch greje - stobbe ejsch ouch in de Sack.
Ganove, Gängsda - keenem kamma me traue,
jetzt dounse enem schunn am hellischsde Daach det Audo klaue."
Se Fous sinn se bis noh Schoure gerannt,
e Glick, weil doh harra jemand kannt.
"Egal obd lIka meggat - egal watt passiert,
wai wird de irscht die Polizei alamiert."
Die sahre dann: "Jetzt räschense sich moh net so uff,
mir schicke uus besde Männa loh ruff."
Zwo Stunn hott de Rejschard dann noch in Schaure gewahrt,
doh kam endlich die Polizei unn saht:
"Sie suchen Ihr Auto bereits seit Stunden,
wir haben es sofort gefunden."
"Sahn set ma gleich - wie sejhts ous - watt iss mirem
passeert?"
"Beruhigen Sie sich, es steht noch dort, ganz unversehrt.
Spuren eines Verbrechens waren nicht zuerkennen,
nur Ihr Licht - das haben Sie brennen."
Im dungele irra dann nommo lord hiene kumm,
unn hatt lord ach wirklich sej Audo vorfunn.
Völlisch uffgedreht unn dem Wahnsinn nah,
irra dann serick noh Wiggad gefahr.
Die ganz Naacht horra dann an Geister unn Ufos gedaacht,
die härre sej Audo geklaut, unn dann nommo serick gebraacht.
"Datt misse Mächte gewees sinn - aus dem diefste All,
joh hott dene mei Toyoda dann nid gefall?"
Mojens sara: "Ejsch kann datt alles enfach nid vastehn,
lka, awai misse ma datt ganze mol im Helle begugge gehen."
Det llka saht: "Ejsch glab mir dout e Licht uff gehn,
lord sinn doch meh Wäsche in welchem hasde dann dej Audo
stehn?"
Doh saht de Phillip: ,,Babba datt war mir gisda gleich klar,
daß datt de falsche Rickwäsch war."
NICHTS IST UNMÖGLICH - TOYOTA!!!
nach oben
Schlußwort
Ach dir Männer - so scheen wied bei ouch war,
jetzt muß ejsch awa dabba hemm bei mei lieb Fraa.
Watt et iss schunn halwa ään,
awei muß ejsch awa aach schnell gehn.
Haut hotts ma rischdisch gout gefall,
kommt jetzt gehn ma awa all.
- Fortsetzung folgt -
nach oben
|
|